خدایا از تو تشکر می کنم که در لحظه لحظه زندگی ام در کنارم بودی و تو را درهمه جاپشت خودم حس کردم

و از تو، توای که امید به من هدیه دادی و لذت بودن و بوییدن شقایق را به من چشاندی همیشه بودی و من به امید بودنت بودم و اکنون نگاه می کنم که چه عاشقانه برای عشقم جنگیدم و مطمئن بودم ، توا را برای تو می خواهم و این کار سختی است و من رسیدم .اکنون که خوشحالیت را میبینم احساس خوشحالی و سبکبالی عجیبی در درونم موج می زند. از همه ممنونا

آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند
بر جای بدکاری چو من یکدم نکوکاری کند

اوّل به بانگ نای و نی آرد به دل پیغام وی
وانگه به یک پیمانه می با من وفاداری کند

دلبر که جان فرسود از او کام دلم نگشود از او
نومید نتوان بود از او باشد که دلداری کند

گفتم گره نگشوده ام زان طُرّه تا من بوده ام
گفتا منش فرموده ام تا با تو طرّاری کند

پشمینه پوش تندخو از عشق نشنیدست بو
از مستیش رمزی بگو تا ترک هشیاری کند

چون من گدایی بی نشان مشکل بود یاری چنان
سلطان کجا عیش نهان با رند بازاری کند

زان طرّۀ پر پیچ و خم سهلست اگر بینم ستم
از بند و زنجیرش چه غم هر کس که عیّاری کند

شد لشگر غم بی عدد از بخت می خواهم مدد
تا فخر دین عبدالصمد باشد که غمخواری کند

با چشمِ پُر نیرنگ او حافظ نکن آهنگ او
کان طُرّۀ شبرنگِ او بسیار طراری کند

قلبم در کف دستم بود، دستانم خونین و آبی رنگ چکه می کرد و می دویدم و مبهوت بودم که در این برهوت بی کسی تمام محتوایم  تویی،چه دلگرمی عجیبی بود و اشتیاق آور برای حرکت، برای سر خوشی و برای پویایی، متحیر بودم که چشمان قشنگت  را با کدام رنگ تصور کنم، که رنگش غلیظ تر از رنگ هایی باشد که تو می شناسی، نگران و پریشان بودم  ، انسانیتم از من جلو تر می دوید و می گریست، دستش را گرقته بودم و عقلانیتم فریاد می زد و من می بوسیدمش، چشمانم سرچشمه آبی بود که از انتهای وجودم قلیان می کرد، جنبش و سحر خیزی دو واژه مورد علاقه ام شده بودند و هدفمندی به زندگی ام جریان می بخشید، انسانها رنگی بودند و دنیایم دنیای واقعی انسانیت و حقیقت و مملو از انسانهای خوب بود، گریه ام می گرفت برای کودک 4 ساله ای که گدایی می کند، از شیشه بودم و بلوری، با تلنگری صدایی به بلندای فریاد می دادم و در عمق چشمانم می شد، عشق را دید و آسمان آبی خدا را و هیچگاه بارشش را دریغ نمی کرد و می دانست، آنکه خفته زیر این باران، او منم .می خواستم زنده باشم با او و زندگی را آبی می دیدم و او را فرا دنیایی و همیشه تفسیر تازه ای داشتم از عشق و هستی، نگاهت را ذره ذره به عشق تفسیر می کردم و به خودم دوستنم را القا می کردم .

باشد که دوباره جاری شوم در عشق و پویایی

بارش مهر ماه 1387

تو که می گفتی برام مهم نیست! تو با یه چیزهایی داری روبرو می شی که من خیلی وقت پیش دیده بودمش و می دونستم ، پس باید قوی باشم مثل همیشه و تو هم حق داری و می خوای به آرزوهات برسی، منم آرزومند آرزوهاتم فقط همین!از تو ممنونم !برای همه چیز...

چند وقته دلم شده عین یه پرنده که بهش فرصت بال زدن نمی دن، بالمو جم کردم تو بغلم به امید اون روزی که دوباره بپرم دارم بی تابی می کنم،  تنها دلیلم برای این زندگی شده 1 چیز و بس، دوباره هوایی شدم برم اون بالاها یادمه یه موقعی خیلی نزدیک بودم به آسمون عین پرنده ها دلم خیلی سبک بود و احساسم یه طعم ملس داشت به شیرینی عسلو به ترشی لواشک ، اما احساسم احساس پر زدن بود و هیچ وقت کم نمی آوردم و به قول تو شاید برق در چشمان نبود اما برقش را در قلبم حس می کردم، اما از روزی که به میهمانی ن... رفتیم حالم بد است نمی دانم چرا نمی توانم تصور دوری از تو را بکنم شاید زیادی لوس شدم اما واقعا سخت است .......

فال گرفتم :

روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر

خرمن سوختگان را همه گو باد ببر

ما چو دادیم دل و دیده به طوفان بلا

گو بیا سیل غم و خانه ز بنیاد ببر

زلف چون عنبر خامش که ببوید هیهات

ای دل خام طمع این سخن از یاد ببر

سینه گو شعله ی آتشکده ی فارس بکش

دیده گو آب رخ دجله ی بغداد ببر

دولت پیر مغان باد که باقی سهل است

دیگری گو برو و نام من از یاد ببر

سعی نابرده در این راه به جایی نرسی

مزد اگر می طلبی طاعت استاد ببر

روز مرگم نفسی وعده ی دیدار بده

وانگهم تا به لحد فارغ و آزاد ببر

دوش می گفت به مژگان درازت بکشم

یارب از خاطرش اندیشه ی بیداد ببر

حافظ اندیشه کن از نازکی خاطر یار

برو از درگهش این ناله و فریاد ببر

((م.امید))

Me and You 

شجاعت پيدا کردن مگر چه قدر سخت است؟

شجاعت پيدا کردن مگر چه قدر عجيب و غريب است؟

چرا ديگر هيچکس شجاعت ندارد؟

چرا ديگر هيچکس فکر نمی کند، که بايد تکانی به خودش بدهد و يک شجاعت تکان خورده پيدا کند؟

چرا هيچکس شجاعت ندارد، تا در چشمان من طولانی طولانی زل بزند؟

چرا هيچکس شجاعت ندارد، آن طور که فکر می کند و آن طور که قلبش فکر می کند زندگی کند؟

چرا هيچ کس نمی فهمد که من نصفه مانده بودم؟

چرا در آن لحظه ناب، شجاع ترین شده بودم، در مقابلت؟

چرا من دنبال آدم شجاعی بودم؟

چرا من دنبال آدم شجاعی بودم که هم جرئت داشت در چشم های من زل بزند و هم جرئت داشته باشد، يک دل سير زندگی کند و هم جرئت کند که درک کند، هستی را؟

با تو بودن، با من بودن و به هم رسیدن سخت بود!

با تمام شجاعتم از دستش نمی دهم و قدرش را می دانم...

امیدم زنده شد و نوری در عمق وجودم درخشید، گلی را یافتم از جنس آب که همیشه در درون خفته دیده بودمش و بیدار شد، جواب دادم ،  درست همان لحظه بود که وسعت دیدم به جهان گسترش یافت و هر روز بیشتر شد، چند روز بعد دوباره با او قرار گذاشتم و از او خواستم که زود به زود ببینمش، حتی اگر می شد می خواستم هر روز ببینمش، حتی تا جایی که قرار شد، هر روز راه شرکت تا خانه بعد از تعطیل شدن با من بیاید، فکر کنم یادت هست ؟

موتور داغونی که به زور راه می رفت میدان ... نوت بوک سنگین ... رد شدن از جلوی همکاران ... ناراحتی شما از من به خاطر عبور از آنجا...

زیباست مرورش نه؟ سر بالایی ولنجک، که موتور هر چه زور می زد به جلو نمی رفت و عقب عقب می آمد و با چه زحمتی به بام آرزوها می رسیدیم به امید بودن و یکی بودن، من، تو و خدای ما. یادت هست خورشید آبی من را و یا شاهزاده کودکی و یا آن عروسکها جکی و جیل ؟

پارک جمشیدیه موبایلم جا ماند و رفتیم و آقایی به دنبال ما آمد و آن را به ما داد ؟ دربند غذا دادن به اردک های داخل آب به جای خوردن صبحانه و چه لذتی داشت قدم زدن شانه به شانه باد و پشت به پشت کوه و در کنار آذرخش چشمانی از جنس امید و به بلندای همت انسانهای راسخ و غروری به بزرگی کوه، که حتی کوه هم نتوانست به سخره اش بگیرد، یکی از دوستانمان راجع به بحث یکی شدن و هم بودی به ما  یاد داد که یکی شدن درجه بالایی از هم بودی است و ما آن روز به چیزی رسیده بودیم که سطحی نبود و حتی هم بودی نبود وگرنه امروز هم فریاد یکی شدن و یکی بودن سر نمی دادیم بعد از ... سال

رسیده ام و رسیده ای

پی نوشت:

 قسمت پنجم را به تنگه واشی اختصاص می دهم.

در آسمان ها سیر می کردم و برای اولین بار یک حس عمیق را تجربه می کردم. حسی از جنس باران نرم و عمیق... بلاخره آن روز گذشت و من رفتم و او رفت و دلم با من نیامد، چند روز بعد دوباره با او صحبت کردم و دوباره قرار گذاشتم. فکر کنم، پارک آ.ن بود، کنار دیوار روی سکوی داخل دیوار... وای وای! صحبت از همه چیز بود به جز آنچه باید می بود!

بعد از آن دلم گرفت و رفتم مشهد. سوار قطار شدم (سیمرغ). زیبا بود و خوش سفر و راحت. تا آنجا در فکر تو بودم. رسیدم. رفتم یک اتاق دو تخته گرفتم نزدیک حرم، داخل هتل...

بعد حمام رفتم حرم، گنبد زرد را که دیدم گریه ام گرفت. در دلم گفتم..... و فردا هم رفتم حرم و.....

برگشتم.

صبح رسیدم، فکر کنم حدود 11 بود. بدون اینکه بروم خانه و دوش بگیرم، فقط ساکم رو گذاشتم مغازه و آمدم پیش تو...

پارک شریعتی دیدمت، در چشمانت تعجب را می خواندم که از سر و شکل هپلی من تعجب کرده بودی، چیزی در دلم بود که همیشه بهش افتخار می کنم، آنقدر زلال و پاک بود که خودم بهش غبطه می خورم. رفتیم پیتزا در به در، 2 تا پیترا سفارش دادیم. نشسته بودیم طبقه بالا اون 3 کنج دیوار کنار کولر ایستاده، یادته؟ یه حرفایی زدم و زدی که بمونه برای خودمون فقط، اونقدر با ارزشن که نمی خوام اینجا بنویسم می خوام تو دلم بمونه. خلاصه بغض گرفت گلومو، بهت گفتم من این جوریم و اونجوریم...........، رسما و غیر مستقیم از تو خواستگاری کردم. بماند که این هم به طرزی عجیب بود ولی تو هم به طرزی عجیب تر وقتی ناامیدانه داشتم بر می گشتم به من اس ام اس زدی و امیدم دوباره زنده شد و جوانه زد. رابطه ای به وسعتی کوچک ولی عمقی بی پایان.

ادامه دارد...      

2 سال پیش، خرداد ماه یک هزار و سیصد وهشتاد و پنج، بعد از مدتها پیغامی از یک آشنا، من مانده بودم و یک دنیا خوشحالی و دلتنگی ای که در انتهای قلبم ناامیدانه کورسو می زد، جرقه زد! بهار شد، جواه زد و از نو بیدار شد، همان گلی بود که استاد می گوید سالها خوابیده بود و اکنون بیدار شد و از درون به بیرون جهید و شیطان شد و امانم نداد، بی اعتنا بود و مغرور، نمی دانستم چرا؟

واقعا چرا بعد از این همه وقت خوشحال بودم و از خوشحالی در پوست خودم نمی گنجیدم، با هزار بد بختی گفتم:

می توانم دوباره ببینمت؟ و ناامیدانه ادامه دادم: می دانم که نه اما خواستم بگویم که نترکم!!!!!!!

و ناباورانه جواب داد چرا که نه؟

اول فکر کردم شوخی می کند اما شوخی در ذات برایش معنا پیدا نمی کرد. همیشه چهره اش برایم جدی بود و سر بالا، گاه گاهی با یک لبخند البته.

اما وقتی آرامتر شدم و دیدم که جدی گفته، می خواستم از خوشحالی پرواز کنم، خدایی را شکر کردم که اینگونه بعد از مدتها مرا دوباره در مقابل او گذاشته بود، این بار این منِ من عوض شده بود کاملا میدانست از زندگی چه می خواهد و در کجا قرار دارد، سرد و گرم روزگار را چشیده بود و تاوان را پس داده بود.

روز موعود رسید.....

همان جای قبلی... این بار رنگ کرم در ذهنم حک شده و آسمان آبی، رفتیم هایدا درست یادم نمی آید فکر کنم شیر گرفتیم و...

روبرویت نشستم و با تو حرف زدم. تو که... وای خدایا این منم؟

ادامه دارد...

روزهای بی باران و شب های بی پایان

قسمت اول:

 5سال است، چند ماه مانده، می بینی! چه زود می گذرد، داستان زندگی و چه زیبا بود آسمان من در این سالیان با تو! چه عاشقانه آموختم انسانیت را در کنارت و چه بزرگ شده ام نسبت به آن روز! اما هنوزهم کوچکم نسبت به فردا و چه حقیر است وسعت دید امروزم نسبت به فردا ها! باید پرواز کنیم، مثل 2 سال پیش خرداد ماه...!

یادم می آید ایستاده بودی، راست و پرغرور روبروی سینما فرهنگ. وقتی دیدمت، شک کردم که تویی ولی ترسیدم بگویم: شما خانم ... هستید؟

1- استقلال شخصیت و بحث حک شده در ذهن در آستانه تحولم:

راه افتادیم کوچه به کوچه و کوی به کوی محله ای قدیمی که در ذهنم مثل همیشه عکس هایی از آن حک شده و خدا که در آن کوچه ها موج می زد، بوی عطر بهار نارنج می امد نمی دانم از کجا...؟ ولی مشامم عطش از نو گرفته بود و تازگی در کلامت محوم کرد، نوعی دیگر بود. از آنچه من توقع داشتم فرسنگ ها فاصله بود و من هنوزم افتخار می کنم به آن لحظه محو که انسان را سرنگون می کند و من سرنگون شدم و هر آنچه تمرین کرده بودم و دوری... ناگهان به بوی خوش بهار نارنج تبدیل شد و همان لحظه ناب بود که مهتاب را در کلامم خلاصه کردم و خورشید را در قلبم گنجاندم.

 2-  پیاده روی چند کیلومتری لا به لای جمعیت بدون حس کردن زمان، اولین بار بود، که حس نکردم زمان می گذرد و یا خسته ام!

ادامه دارد...

آن روز در افق فریاد زدم  گریستم، از همیشه خوشحال تر بودم ، از خورشید سوزان ترو زیباترین روز عمرم را تا کنون با تو تجربه کردم وسبکبالی عجیبی بود و زیبا، روزی که از نظر من فوق العاده بودی ومافوق تصور و باز هم خرق عادت کردی و من حیرانم از این همه زیبایی !

خورشید همیشگی من ، برایت دعا می کنم و متشکرم  

...

من به سيبي خوشنودم
و به بوييدن يك بوته ي بابونه .
من به يك آينه ، يك بستگي پاك قناعت دارم .
من نمي خندم اگر بادكنك مي تركد .
و نمي خندم اگر فلسفه اي ، ماه را نصف كند .
من صداي پر بلدرچين را ، مي شناسم ،
رنگ هاي شكم هوبره را ، اثر پاي بز كوهي را .
خوب مي دانم ريواس كجا مي رويد،
سار كي مي آيد ، كبك كي مي خواند ، باز كي مي ميرد،
ماه در خواب بيابان چيست ،
مرگ در ساقه ي خواهش
و تمشك لذت ، زير دندان هم آغوشي.

زندگي رسم خوشايندي است .
زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ ،
پرشي دارد اندازه ي عشق .
زندگي چيزي نيست ، كه لب طاقچه ي عادت از ياد من و تو برود.
زندگي جذبه ي دستي است كه مي چيند .
زندگي نوبر انجير سياه ، در دهان گس تابستان است .
زندگي ، بعد درخت است به چشم حشره .
زندگي تجربه ي شب پره در تاريكي است .
زندگي حس غريبي است كه يك مرغ مهاجر دارد.
زندگي سوت قطاري است كه در خواب پلي مي پيچد.
زندگي ديدن يك باغچه از شيشه ي مسدود هواپيماست .
خبر رفتن موشك به فضا ،
لمس تنهايي « ماه » ،
فكر بوييدن گل در كره اي ديگر .

زندگي شستن يك بشقاب است .

زندگي يافتن سكه ي دهشاهي در جوي خيابان است .
زندگي « مجذور » آينه است .
زندگي گل به « توان » ابديت ،
زندگي « ضرب » زمين د رضربان دل ما،
زندگي « هندسه ي» ساده و يكسان نفس هاست .

هر كجا هستم ، باشم ،
آسمان مال من است .
پنجره ، فكر ، هوا ، عشق ، زمين مال من است .

...

سال نو را به همه دوستان خوبم و همه عزیزانم تبریک می گم! مخصوصا فائقه که در سالی که گذشت به من خیلی لطف داشت و کمکم کرد

 برای همه به خصوص اون بهترین آرزوها را دارم و علی الخصوص سلامتی... همیشه سربلند و پیروز و کام روا باشید